Dit boek is dik, 477blz, maar geloof me, je leest het zo uit. Ik moest er even inkomen, want het is in het begin ietwat verwarrend met korte hoofdstukken die zich telkens op een andere plek afspelen, maar na 50 bladzijdes had het boek me te pakken en ik heb het heel snel uitgelezen.
Het boek vertelt het verhaal van een rechercheur die terminaal ziek is, en twee vrouwelijke rechercheurs die beide “gedegradeerd” zijn naar de afdeling “onopgeloste zaken”, de twee dames zijn elkaars tegenpolen, kennen elkaar niet en zijn op de afdeling terecht gekomen om totaal verschillende redenen.
De terminaal zieke rechercheur heeft zijn hele carrière last gehad van twee moorden op jonge vrouwen, lang geleden, die hij nooit heeft kunnen oplossen en nu hij stervende is en zijn geheugen hem ook steeds verder in de steek laat, vertelt hij alles wat hij weet over de moorden van vroeger, aan de twee rechercheurs, in de hoop dat zij de oude zaken kunnen oplossen. De moorden van destijds lijken op rituele moorden; rituelen van een stam uit de binnenlanden van Sardinië, de Ladu.
De oude man heeft ook haast omdat er recent een jonge dame is verdwenen, en hij is bang dat het meisje hetzelfde lot zal ondergaan als de twee jonge dames lang geleden (1975 en 1986).
Het boek vertelt het verhaal vanuit het huidige hoofd van de Ludu stam, vanuit de rechercheurs, en vanuit de politie en het openbaar ministerie. Knap hoe alles steeds verder tot elkaar komt, en ook knap dat er een zeer verrassend plot zit in het boek. Een plot die ik niet zag aankomen in elk geval.