Laat ik beginnen met het feit dat ik het erg leuk vind dat je op
mijn site bent beland, en wellicht neem je de moeite om dit
verhaal verder te lezen.

Vanaf mijn twaalfde ongeveer schrijf ik heel veel dingen op, en
van jongs af aan ben ik gek op alle soorten boeken, en hou ik
heel erg van lijstjes.
Lijstjes van dingen die ik gegeten heb, restaurants die we
hebben bezocht of van hotels waar we hebben geslapen.
Van schrijven word ik rustig, en als ik ergens mee zit, of ik heb
een probleem, dan schrijf ik het op en dan is voor mij het
probleem al zo goed als opgelost, althans het is veel minder
erg.

Ik ben geboren in 1962 in Amsterdam, in het Keizersgracht
ziekenhuis. Mijn ouders woonden toentertijd in Frankrijk, in Châteauroux. 

Lekker eten en de gezelligheid daar omheen is er bij mij met de paplepel ingegoten, wat wel blijkt uit de foto hiernaast 🙃

De eerste jaren van mijn leven woonde ik in Châtoureaux, vervolgens in Hoogerheide, Bramsche, Schöppingen, Soest, Wegberg. Wassenaar, Voorschoten en sinds 1989 in Rotterdam.

In de zomervakantie vroeger, gingen we meestal naar een camping in Spanje en onderweg sliepen we bij de zus van mijn oma en haar man, die een boerderij hadden in Gigny bij Beaune. Mijn overgroot-oma en opa heb ik nog heel bewust meegemaakt, ze zijn allebei heel oud geworden, waarschijnlijk door het goede franse leven 😊

En in de zomers gingen we naar het huis van Opa, het huis stond in bungalowpark “Slufteroord” vlakbij de Slufter.  De Slufter ligt tussen De Koog en De Cocksdorp en we hebben het daar altijd zo fijn gehad, dat ik nog steeds ga glimlachen als ik aan Texel denk. De “naaktfoto” ben ik met m’n broer.

Met mijn moeder wandelde ik vaak naar de vuurtoren en weer terug; bij vloed moesten we door de geulen waden met alle spullen boven ons hoofd. We liepen ook vaak naar het Oorlogsschip, richting De Koog. Waarom dat zo heet weet ik eigenlijk niet. Het is een klein dennenbosje. Bij het oorlogsschip heb ik nog eens een hele middag met m’n vader zitten wachten op Nobbie, de oudste van onze twee Schotse Terriërs; ze was ergens achter aan gerend, en kwam niet meer terug.  Mijn vader zei dat we op de plek waar ze verdween moesten wachten. En inderdaad, einde van de middag kwam Nobbie aangelopen (uitgeput 😳 maar ongeschonden gelukkig)

In 1984 leerde ik Edy kennen, en sindsdien zijn er niet veel saaie momenten in mijn leven 😊 Edy was advocaat, en ik ben in allerlei etappes uiteindelijk makelaar geworden, beëdigd en wel. 

We werkten allebei hard, reisden veel, gingen veel uit eten. We zijn in heel veel landen geweest, Australië, China, Zuid Afrika, Rusland, maar ook in bijzondere landen zoals India en Myanmar. Maar het meest bezochte land -na Frankrijk- is Amerika (denk ik). En nog steeds gaan we daar regelmatig naar toe. De landen-teller staat inmiddels op 112. 

Allebei zijn we al een tijdje met pensioen en hebben helemaal geen tijd meer om te werken!

Sinds 2008 hebben we een huis in de sneeuw, en daar gaan we de wintermaanden veel heen. Maar ook in de zomer is het daar geweldig.