Vandaag, 24 maart 2026 las ik de 5 brieven in de 1e categorie “zeepost”. En ik weet het nu al zeker: dit is heel erg leuk om te lezen!
In de “zeepost” zitten vier kortere en één lange brief (van Jan Slauwerhof) Naast de brief staat uitleg over de schrijver en de ontvanger, en het jaartal waarin de brief is geschreven
Na de categorie Kinderbrieven (onschuldige egoïsten) las ik vandaag, 26 maart ’26, vijf brieven in de categorie “Hatemail” ofwel Vuile Onzintaal en wat een geweldige categorie is dit! Vooral omdat het oude brieven zijn van twee tot drie eeuwen geleden. Zoals de schrijfster van het boek zegt, in vroegere tijden moest men echt gaan zitten om een haatbrief te schrijven, dus er werd meer over nagedacht. Nu verstuur je de meest vreselijke verwensingen via mail of whatsapp met één druk op de knop 😩
Helemaal blij word ik van woorden als “honsvot” en “blixemse aap” En zinnen als: “het scheint dat uwen geheel met mein de gek begint te scheeren” Er zijn -gelukkig voor ons- veel onbestelbare en ongeopende brieven uit de 18e eeuw bewaard gebleven doordat diegenen die de post verzorgden de onbestelbare brieven in kisten of dozen stopten. Onbestelbaar waren de brieven als de ontvanger de portokosten niet wilde of kon betalen, overleden of verhuisd was.
Er staat ook een erg lelijke brief uit 1943 in, gericht aan Anton Mussert, waarin de afzender schrijft “jou vlezige billen zullen vakkundig afgesneden worden, gedroogd en gemalen, en dit poeder zal ik mengen onder mijn pruimtabak”. Je moet het maar verzinnen. Dat de afzender een hekel had aan Mussert moge duidelijk zijn 😳
Na de categorie Verzoekbrieven en Smeekbrieven (erg leuk om te lezen) las ik vandaag, 30 maart, de categorie Ingezonden brieven. Zo weet ik nu dat sommige briefschrijvers een dagtaak hadden aan brieven inzenden. Zo ook Henriëtte Boas, één keer per week stond ze in een krant of dagblad, meestal met een correctie en/of aanvulling. Bijzonder. Mw de Jongh-de Monchy schrijft dat ze “hoopt dat jullie mijn schrifturen niet schaterlachend in de prullenbak gooien” En kennelijk deed men dat niet, want veel van haar brieven zijn bewaard gebleven.
In de categorie Wenskaarten (gelezen op 31 maart) komt het uitstervende ras van de kaartschrijver aan de orde. En “de goede mens” met een verjaarskalender op het toilet. De goede mens die altijd kaarten op voorraad heeft, iedereen voor z’n verjaardag een kaart stuurt, en, uiteraard al zijn vrienden en kennissen een kerstkaart, ook aan diegenen die zelf nooit een kerstkaart versturen. Inderdaad een -helaas- uitstervend ras.