Florida & caribbean cruise

De koffers zijn gepakt. Alles zit in één koffer zowaar, zelfs m'n kussen. We mogen tot 32kg gaan met de koffer, mijn koffer is net geen 26kg en die van Edy 24kg. Keurig! We vliegen via Atlanta naar Miami morgen om 10.45u

Er zijn in Amerika vanwege de shutdown heel veel binnenlandse vluchten geannuleerd, maar onze vlucht staat er nog in en we hebben ook al een boarding-pass, so far so good 😊

21.45u alleen voor de ober gaan we nog een keer hier logeren (en eten). Wat een gezelligheid! Hij was aardig, snel en super ad rem; ik hou daar van!

Ik had tonijn tartaar en kipsaté, Edy gegratineerde champions (heftig, maar lekker) en entrecôte, Willem had gamba's en kibbeling. We hadden geen klachten.

Morgen vroeg op. De bus vertrekt om 7.20u pff... maar goed, dit is waarschijnlijk de enige dag dat we vroeg op moeten staan tijdens deze reis.

We landden zaterdag laat in Miami en zijn gaan slapen in het EB hotel op het vliegveld. De reis ging niet helemaal soepeltjes: we begonnen al met vertraging in Amsterdam, door een ziek geworden piloot, waar ze een vervanger voor moesten zoeken. Door deze vertraging dreigden we in Atlanta de aansluiting  maar Miami niet te halen, maar omdat we supersnel door de douane gingen, en meteen door konden lopen naar de bagageband leek het allemaal toch sneller te gaan dan gedacht. Maar....toen hebben we bijna een half uur op de bagage staan wachten, en nadat we de koffers weer op de band hadden gezet, moesten we weer door de security en daar hadden ze ook helemaal geen haast. Uiteindelijk bijna rennend naar de gate gegaan, waar bleek dat het boarden net was begonnen. Al met al waren we dus keurig op tijd!

Op Miami Airport moesten we heel ver lopen en vervolgens een snelle trein nemen naar het Rental Car Centre, en ook dat is allemaal gelukt. Wel ruim 10.000 stappen gelopen door alle toestanden. We hebben en grote Tahoe, helemaal leuk! Ook al waren we zo brak als een eend, we hebben toch even wat gedronken en een kop soep gegeten in het restaurant van het hotel. Zondag lekker rustig aan gedaan, en rond half 11 richting Naples gereden.

Onderweg gestopt bij de Publix om wat 0% bier in te slaan en koekjes. We wilden wat eten in het Publix café met dat was dicht, dus pic-nic in de Tahoe van stroopwafels en pecan-cookies, jammie!!

We slapen in het Hilton in Naples, het ligt 10km van het oude centrum, maar het is een prima hotel met een heerlijk bed. We hebben hier vlakbij gegeten in de Waterside shops Mall, bij Brio' 

Omdat het morgen Veterans Day is, en waarschijnlijk erg druk overal, zijn we vandaag naar Fort Myers gereden. Edy wilde graag nog een keer naar het Edison Museum daar, en dat was dan ook de bestemming voor vandaag. We waren hier in de jaren '90 en er is sinds die tijd heel wat veranderd. Toen was het één huis dat vol stond met apparatuur van Edison; nu is het een groot complex met de "winterhuizen" van Edison en Ford, het oude laboratorium en de hele geschiedenis van de beide families. Erg leuk en interessant.

Daarna wilde Willem graag doorrijden naar Sanibel Island omdat hij daar vroeger al eens geweest was. Hij heeft daar ooit heel erg lekkere mosselen gegeten, en dat wilde hij nu weer.

We reden er via een gave weg heen, maar op het eiland was helemaal niks te doen, en een behoorlijk restaurant was ook niet te vinden. Uiteindelijk beland in de Blue Giraffe, waar we een lekker visje hebben gegeten.

Rond half 4 waren we weer bij het hotel, en hebben we allemaal wat warmers aangetrokken, want ineens is de temperatuur flink gezakt. Over 5th Avenue gelopen, waar ineens een erg mooie Porsche winkel bleek te zitten, en daar hebben een tijdje rondgekeken.

De meeste winkels gingen rond 17.00u dicht,, dat was wel een beetje jammer. Dus van ellende zijn we vroeg gaan eten bij Le Colonial, een vietnamees-achtige zaak, waar het ontzettend lekker rook, en de zaak binnen was helemaal geweldig. Super gezellig. Eerst wat gedronken en toen wat gegeten. Ik had kip dumplings, Willem pittige soep en Edy ceviche, alles even lekker. Daarna hadden we tonijn-tartaar, noodles en een zeebaars. Super! Iedereen was tevreden 😊

Nu gaan we de laatste restjes jet-lag weg-slapen 💤💤

Van de zee gaat een rust uit, heel apart. Zo ver je kan kijken zie je alleen maar water. Af een toe vliegt er een verdwaalde (of mee-liftende) meeuw voorbij, maar verder zie je niks.

De temperatuur is heerlijk, en ik zit op het balkon te schrijven en te lezen. We hebben voor het eerst een boot met goede wifi, dus we hebben gezellig de kranten en tijdschriften om vooral niks te missen van wat er in Nederland allemaal gebeurt en niet gebeurt.

De boot is een varend vijfsterren hotel. Het is heel gezellig ingericht, met gemakkelijke stoelen en heel veel lounge hoekjes. Er zijn diverse barretjes waar je heerlijke koffie kunt krijgen, en alle drank aan boord is inclusief, met uitzondering van dure flessen wijn en dure whiskey en vodka. Het is even wennen, maar je hoeft helemaal nergens iets te tekenen of af te rekenen. Echt top!

Over het eten hebben we ook helemaal niks te klagen. Er zijn 6 restaurants, en allemaal hebben ze een uitgebreide en gevarieerde kaart. De porties zijn niet groot, maar als je te weinig hebt, dan kan je zo wat bij bestellen.

Wat een gaaf eiland is Saint John! Edy had een taxi geregeld, en die stond netjes op ons te wachten in de haven waar de tender aankwam. Een super gave grote Ford met een alleraardigste mevrouw die chauffeur en gids was.

We zijn het hele eiland over gereden, wat op zich niet zo moeilijk is, want het is maar heel klein. De uitzichten overal zijn adembenemend, en de sfeer is goed op St John. Het is Caribisch, maar toch wel netjes, en de wegen zijn goed.

We hebben een erg lekkere cocktail gedronken in het stadje, Willem en ik de versie met alcohol, Edy de 0% versie 🥴; Edy weerstaat tot op heden alle verleidingen en vandaag is dag 45 dat 'ie niks drinkt.

We hadden weer een bijzonder leuke dag. We deden rustig aan met het ontbijt. Ik helemaal geen ontbijt (in het kader van Intermittent fasting en de heren haden een omeletje o.i.d. Eénmaal van boord zijn we door het stadje gelopen (Deshaies) maar dat is eigenlijk niet veel meer dan een winkelstraat vol winkeltjes in restaurant. Het is zondag, dus de meeste zaken waren dicht.

Na de wandeling toch maar een taxi genomen voor een rondrit over het eiland. Na wat moeizame onderhandelingen kwamen we op een toer van een uur voor $60,=. Hij reed ons naar diverse uitzichtpunten, en elke punt was qua uitzicht weer helemaal geweldig. Het (ei)land is zo mooi groen, en zo heerlijk rustig, dat je zomaar denkt dat je er wel zou kunnen wonen 😳

We hadden weer een hele bus met z'n drietjes, maar na een half uur was de chauffeur alweer op de terugweg naar Deshaies. Omdat we alledrie naar de Botanische tuin wilden -de grote attractie in de buurt van Deshaies- kregen we de chauffeur toch zover dat hij daar naar toe reed en op ons ging wachten.

De tuin was van een bijzondere schoonheid; we hebben al heel wat botanische tuinen gezien in ons leven, maar deze was echt HEEL MOOI.

Rond 13.15u waren we weer bij de boot, en we hebben aan boord gelucht in het buffet restaurant op de 11e. Ik had een zelf-samengestelde-ceviche en daar was ik helemaal blij mee. Ik had stiekem ook nog gestoomde groente met wat pulled-beef,, dus ik ben weer helemaal niks te kort gekomen vandaag.

We zijn al eens op Barbados geweest, maar ik herkende echt helemaal niks. Het is ook alweer 10 jaar geleden ofzo, en er is in die tijd nogal wat veranderd, zei onze chauffeur/gids.

Het weer was mooi, de bus was prima, de chauffeur bijzonder, kortom: we hadden een interessante dag. We zijn het hele eiland overgereden, voor zover dat kon, want gisteren heeft het de hele middag erg hard geregend en veel wegen waren onbegaanbaar. Het gevolg was dat we via allerlei kruip-door-sluip-door weggetjes over het eiland zijn gegaan, en dat was zeer vermakelijk!

Natuurlijk zijn we langs alle belangrijke bezienswaardigheden gereden, de oudste kerk van het eiland, diverse stranden, mooie uitzichtspunten, een oude rietsuikermolen die nog steeds werkt en in gebruik is, en een strand met giga rotsblokken in het water. Het was een leuke tocht met een (toch wel) aardige chauffeur 🥴 Willem en Edy hadden toch het idee dat we getild zijn met het tarief, maar ach, we hadden een busje voor onszelf en verder met niemand wat te maken, en dat is toch wel erg fijn.

's-Avonds gegeten in de Marble Grill, een specialiteiten restaurant aan boord, en we hebben allemaal erg lekker gegeten. Het is net of je in New York zit, in één of ander steakhouse, echt superleuk ingericht. Voor herhaling vatbaar.

We gingen vandaag met een (oude) bus het eiland op. In eerste instantie hadden we een toer met een open 4x4 geboekt, maar het is hier nogal regenachtig, en Willem is een paar dagen gelden over een tafel gestruikeld in het theater en hij denkt dat 'ie een gekneusde rib heeft. In elk geval is een hobbel-auto niet zo'n goed idee dan. De bus vandaag hobbelde ook nogal, maar het was te toen.

Het was een leuke tocht, en de chauffeur is geslaagd voor z'n rijbewijs want hij navigeerde perfect door alles smalle straten. Hoe nauw het ook is, iedereen rijdt gewoon door en niemand remt, heel apart en soms tenenkrommend. Maar goed, we leven nog en de bus is ook ongedeerd gebleven.

We zijn eerst naar de botanische tuin gereden, via een uitzichtpunt waar je helemaal over Roseau keek, in de tuin vertelde de gids van alles over wat groeit en bloeit op Dominica. Eerst zagen we de Sausage Tree, een boom die vol hing met een soort kalebassen, alleen zijn deze keihard en niet eetbaar. En we liepen langs een geplette gele schoolbus. De bus was geplet door een Baobab boom, tijdens Orkaan David omviel. Ze laten de bus onder de boom liggen om mensen bewust te maken van de kracht van een orkaan.

Ook had ze een heel verhaal over "niim oil" en dat komt uit de zaden van de neemboom; volgens haar had deze olie geneeskundige krachten en waren drie van haar familieleden genezen van kanker. Als het allemaal zo makkelijk ging, dan hadden we geen kankerpatiënten meer op de wereld. Maar goed, ik heb even gegoogeld en men zegt dat het in de traditionele Indiase geneeskunde gebruikt wordt tegen astma, darmklachten en artritis.

In de tuin was ook nog een bamboe-bos waar je door heen kon lopen, heel apart.

Na deze interessante medische onderbreking reden we door naar een waterval, de Trafalgar Falls. Onderweg kwamen we langs een scheepswrak dat er al ligt sinds Hurricane David over het eiland raasde in 1979.

Edy en ik zijn na terugkomst door Roseau gelopen, en het lijkt qua sfeer een beetje op Paramaribo, alleen staan hier wat meer huizen nog overeind. Je kijkt echt je ogen uit en met name het grote aantal bijzondere voordeuren maakte me helemaal blij!

De dag begon echt stralend, en in de ochtend al lekker warm. Willem heeft veel pijn in z'n rug dus die had niet zo'n zin in een eilandtoer; Edy stelde voor een auto te huren, en dat hebben we gedaan. In plaats van de ons beloofde nieuwe Nissan suv, kregen we een Honda RAF4 met 4000km op de teller. Toen we bij de auto aankwamen waren ze 'm aan het uitruimen, want ze hadden er net iemand mee verhuisd; althans zo leek het.

De auto reed lekker en vol goede moed gingen we richting Marigot. Alleen zijn ze op St Maarten vergeten borden te plaatsen, en de borden die er staan, zijn onleesbaar. Maar goed, we zijn via een omweg bij Marigot gekomen. Het was daar heel erg druk en er was geen parkeerplek te vinden. Wonder boven wonder ging er voor ons iemand weg, en hadden we een perfecte plek midden in het centrum. In 35 jaar verandert er toch wel heel wat op zo'n eiland 😳🥴 ik herkende helemaal niks!

We lunchten aan de haven. Ik had een heerlijke Salade de Poulpe, Edy had een Baliste, een witvis zonder graten, erg lekker. Willem had gevulde mossels, ook prima.

Op weg terug naar Philipsburg trok het helemaal dicht, en ging het steeds harder regenen. Toen we de auto inleverden was het even droog, maar daarna plensde het weer flink. Het regenwater loopt helemaal niet weg, en alle wegen staan meteen blank. Apart.

Geloof niet dat St Maarten op het lijstje van favoriete vakantiebestemmingen komt.

We hadden een geweldige dag, ondanks de hitte en de 72% luchtvochtigheid 😜. We werden rond gereden in een mooie bus, met een zeer enthousiaste gids die veel vertelde over de geschiedenis van Puerto Rico.

Onze eerste stop was een parkje aan zee, Ventana al Mar, waar vlakbij het Condado Vanderbilt Hotel ligt, en daar zijn we even naar binnen gegaan. Het is zo'n gaaf hotel, we kregen helemaal het "Hawaii gevoel"

Ga je ooit naar San Juan, ga hier dan een nachtje (of een paar nachtjes) slapen. Te gaaf!

De bus reed door naar het San Cristobal Castle, dat ligt midden in de oude stad, en -zoals later bleek- om de hoek van waar de boot lag. Het fort is wonderbaarlijk mooi bewaard gebleven. Door zoveel mogelijk in de schaduw te lopen, ging het allemaal wel. En we deden sowieso rustig aan, want het blijkt dat Willem een rib heeft gebroken, niet gekneusd wat we eerder dachten. Volgens de dokter is er niet zoveel aan te doen, behalve dan niks tillen en rustig aan doen; en dat hebben we dan ook gedaan.

Na het kasteel een beetje door de straatjes van de oude stad gelopen, en koffie met wat lekkers erbij gedronken in Caficultura, super leuk café met erg lekkere koffie en een goed werkende airco 😊

Edy en ik zijn terug naar de boot gelopen, en toen kwamen we toch langs een gezellig winkeltje! Ik werd er heel erg hebberig van. Met een leuke muis-met-kerstboom-kaars rijker liepen we naar de boot. Onderweg nog een drogisterij geplunderd, want die zijn zo geweldig in de US.

Het dagje Anguilla was helemaal leuk. We hebben eerst rustig aan ontbeten, toen via de douane aan land. De tender kwam aan op een strand, erg grappig, en op dat strand liep Edy meteen tegen een Car Rental dame aan, en we hebben een Chevrolet gehuurd voor een dag. Je mag geen auto huren zonder een tijdelijk rijbewijs, dus voor $ 15,= mocht Edy 72 uur rijden op Anguilla 😜

Willem noemde Anguilla vanmorgen "een overbodig eiland" en in eerste instantie leek dat ook wel zo. We zijn het hele eiland over gereden, gestopt bij diverse strandjes en uitzicht punten, en op weg terug naar de boot vroeg Edy ineens "waar ligt dat Four Seasons resort eigenlijk?"

En dat resort lag niet zo heel ver van de boot af, dus we zijn daar heen gereden.  Al snel konden we concluderen dat dit  eiland helemaal niet overbodig is!

We kwamen in een bijzonder smaakvol ingerichte luxe oase terecht. Een oase met een infinity pool, een grote tuin met mooie kunst, en maar liefst 300 gastenkamers, met een gemiddelde prijs $1200,= per nacht (even gegoogled) oeps!

We kunnen deze luxe wel hebben. We zaten heerlijk, met een flesje San P. en aten een overheerlijk poke bowl, gamba's met salade en een wagyu burger. Top!

Edy mocht nog zeker 56 uur doorrijden met zijn tijdelijke rijbewijs, maar rond een uur of 3 hebben we de auto weer ingelverd.

Vandaag een eiland dat onderdeel is van de Britse Gemenebest, en dus rijden ze er links. De wegen zijn slecht, vol grote gaten en kuilen. De boot lag in St John en ik ben 's-morgens vroeg het stadje ingelopen. Alle winkels waren nog dicht maar het was al één en al bedrijvigheid.

Ben naar St Johns Cathedral gelopen, echt een schitterend gebouw met een overwoekerde tuin vol oude graven. Antigua had ooit heel veel suikerriet-plantages en fabrieken, en dus ook heel veel slaven, maar die liggen niet begraven op deze begraafplaats. Alleen blanken liggen hier begraven.

Om 13.00u hadden we een toer met een bus uit het jaar kruik, maar wonder-boven-wonder zat het ding toch wel redelijk, en de airco werkte goed gelukkig. We reden eerst naar een uitzichtpunt. Gaaf uitzicht op een baai, met op een landtong het huis van Eric Clapton. Daarna reden we door naar Nelson's Dockyard, een haven met grote -met name- zeilschepen. Vanuit deze haven start ook de Antigua Racing cup die elk jaar gehouden wordt.

Dit eiland is eigenlijk heel erg mooi, maar het staat zo vol met wezenloos grote ommuurde huizen dat je de schoonheid van het eiland bijna niet ziet.

We reden in een Suzuki Jimmy over het eiland, we liepen over een begraafplaats helemaal vol met kunstbloemen, we verbaasden ons over de grote hoeveelheid mini cabrio's die we tegen kwamen, we dronken virgin cocktails op het strand, we lunchten gezellig en lekker in Bar de l'Oubli, we zagen een rare gele duikboot en we kwamen tot de conclusie dat er eigenlijk helemaal niets te doen is op dit eiland. En dat er ook geen bijzondere bezienswaardigheden o.i.d. zijn. Sun, sea & beach, dat is het zo'n beetje, oh en niet te vergeten de Hermès winkel in Gustava 😳😜

Een mooie auto hoef je hier niet te hebben want de meeste wegen zijn heel nauw en stijl, en ook nog eens slecht onderhouden.

We dachten nog wel eens aan een vakantie naar St Barths, maar dat is toch niet zo'n goed plan. Een dagje zoals vandaag is leuk, we hebben het gezien, we zijn er geweest. Prima.

Ik heb gewoon spierpijn van het gehobbel in de Safari taxi op Tortola 🥴 De auto is natuurlijk wel erg leuk om te zien, maar qua comfort laat het toch wat te wensen over. Komt nog bij dat de wegen slecht zijn, ze zijn een combinatie van asfalt, betonplaten, zand/grid en heel veel kuilen. De chauffeur hield er een stevig tempo op na, dus we werden flink heen-en-weer geslingerd.

Tortola is eigenlijk een grote berg met een paar wegen omhoog, en de andere weg is een rondweg langs de kust. De belangrijkste bron van inkomsten is toerisme. Een echt stadje is er niet, er zijn wel wat haventjes, waar ook winkels en restaurants zijn.

We zijn op het hoogste punt van het eiland geweest, met een geweldig uitzicht op de kleine eilandjes om Tortola heen, allemaal onderdeel van de BVI (British Virgin Islands) en je kon ook St John (US Virgin Islands) zien liggen, het eerste eiland dat we bezochten tijdens de cruise.

Een heleboel eilanden zijn privé eigendom, o.a. Richard Branson heeft er één. En ze hebben zo'n eiland om helemaal afgezonderd te zijn en geen hinderlijke paparazzi op je nek te hebben. Dat gaat zeker lukken op de BVI, het is een gedoe om er te komen, en de eilanden zijn alleen per boot bereikbaar. Je kunt er niet zomaar aanleggen natuurlijk, alleen aangekondigde gasten mogen aan land. Privacy guaranteed.

We waren al vroeg in Miami, en in het hotel konden we gelukkig meteen in onze kamer (door accord te gaan een kleine upgrade). Nu was de prijs per nacht al belachelijk, dus de upgrade van $ 140,= per kamer kon er ook nog wel bij. De kamer is geweldig, lekker groot en met een mooi uitzicht over de Atlantic, en het hotel heeft directe toegang tot het strand, dus morgenochtend ga ik een lekker stuk lopen.

We zijn aan het einde van de ochtend richting Lincoln Road gelopen, een soort Mall in de buitenlucht (waar we jaren geleden Johnny de Mol sr en jr tegen het lijf liepen). We zijn de hele Lincoln afgelopen, geluncht bij een veel te dure mexicaan/italiaan en toen een Uber terug genomen naar het hotel. Edy en ik zijn daarna nog een stuk gaan lopen. Hier vlakbij is Española Way, een straatje vol met Spaanse restaurants en terrasjes. We zitten in de Art Deco wijk, dus er staan heel veel Art Deco panden, zo gaaf! Ze zijn over het algemeen ook goed onderhouden, dat is wel wat anders dan zo'n 15 jaar geleden, toen de meeste panden er heel erg slecht uit zagen. Er staat ook veel kunst op straat, erg leuk.

Terwijl wij liepen werden de luchten steeds dreigender, en uiteindelijk ging het ook regenen en het onweerde flink.

We hebben tijdens de ergste regen geschuild bij een hotel vlakbij ons hotel, en na een half uur ofzo, toen de regen iets minder leek te worden, zijn we naar het Loews gelopen. Daar aangekomen waren we allebei doorweekt.

's-Avonds gegeten bij Forte di Marmi, een stampvolle italiaan waar ze heel erg harde muziek draaien, maar waar het wel erg gezellig is, ondanks de herrie.