Koffer is gepakt, m'n kussen zit in de tas, we kunnen gaan!
De stad wemelt van de politie want de dames (en heren?) van de Navo Top zijn in Rotterdam; er was een brandje in de NS kabels op Schiphol, dus de treinen reden niet, maar inmiddels gelukkig weer wel. Het begin is GOED ! Never a dull moment, en zo hoort het ook 😊
Inmiddels 15.20u en we zitten al twee uur in de lounge, maar dat is totaal geen straf. Ik heb een bord volgeladen met verschillende salade's, en om overmatig schransen hier tegen te gaan, zijn alle bordjes en kommetjes klein.
Tegen alle verwachtingen in waren we zo door de beveiliging en de douane, en ook de lounge is ronduit stil. Heerlijk! Het enige wat even duurde vandaag, was de Uber die ons naar het station moest brengen. Hij zou op 9 minuten afstand zitten, maar uiteindelijk hebben we een kwartiertje moeten wachten. Maar goed, we reden voor € 14,36 naar het station, dus we klagen niet.
Inmiddels zitten we in het vliegtuig; en Edy werd verrast met een leuke ansichtkaart en huisje 105, dus nu is de collectie compleet 😊
We landden om 18.31, en we gingen heel snel door de douane. Niet te geloven, zo rustig hebben we het nog nooit gehad. Ook hadden we heel snel onze koffers.
Vervolgens kostte het wat moeite om de bus te vinden naar de huurauto's, maar dat is ook uiteindelijk wel gelukt, en we hadden supersnel onze mustang. Jammer genoeg hadden ze geen leuke kleuren, alleen maar zwart of zilvergrijs; we kozen de laatste. En er zit Apple Carplay in, en dat is fijn.
Inchecken was wat rampzalig; er stond een lange rij en er was één balie open met een dame die rustig de tijd nam voor iedereen. Tenenkrommend. We hebben een half uur staan wachten, en toen we aan de beurt waren, waren we binnen 5 minuten klaar en hadden we de sleutels. Wat doen al die mensen bij het inchecken? Wat vragen ze allemaal, en wat willen ze allemaal weten? Pff.. maar goed, het was wel het wachten waard, want we hebben een erg mooie kamer, met een heerlijk groot bed.
We zijn nog even naar beneden gelopen, en hebben een wijntje gedronken met een hapje erbij in Wally's (gegrilde octopus en truffel gnocchi) echt super lekker. Wally's is een erg mooie zaak met zeer vriendelijke bediening.
We zijn hier nog maar een paar uur, maar wat een gekkigheid dat Las Vegas, je kijkt echt je ogen uit!
Het is toch alweer bijna 23.00u, dus we gaan slapen!
Las Vegas is moeilijk te beschrijven. Het is zo niet te geloven, dat het toch leuk is. Alles is over de top, en iedereen vindt het normaal, of ze doen alsof.
In de casino's zijn 's-ochtens rond 7 uur al diverse mensen die zich hebben geïnstalleerd achter zo'n slotmachine, en die blijven dan de hele dag naar dat scherm staren, en als hun zakje met munten op is, gaan ze een nieuw zakkie halen bij de cashier. Het is onbegrijpelijk.
Maar alles om de casino's heen is ontzettend vermakelijk; elke mall heeft een thema en overal zijn mooie winkels waar je bijna niemand binnen ziet. Een lege Louis Vuitton of Gucci, het is weer eens wat anders.. Hermès zie je trouwens nergens, dat is kennelijk toch iets te exclusief voor Las Vegas.
Tussen de middag overheerlijke artisjok gegeten in Mon Ami Gabi, in Parijs 🧐😜 Erg lekker overigens, en ik kreeg er een instructie bij (altijd handig) hoe één ander op te eten. Na de lunch kwamen we Elvis tegen, in een scootmobiel,, en voor $ 2,= mocht ik hem fotograferen. Heb hem wel geadviseerd in de schaduw te gaan staan met z'n karretje, want hij zag er niet erg gezond uit. (wat dat betreft leek hij wel weer op Elvis 🥴)
We hebben ons naar The Old Strip laten brengen, naar The Golden Nugget, en daar is het één groot feest, van schaars geklede dames waar je mee op de foto kan, en vooral ook heel veel zwervers.
's-Avonds hebben we onszelf getrakteerd op de Capitol Grill en dat was weer erg lekker. En de zaak was gezellig druk. We deelden een crab-lobster (serves 2 stond er op de kaart) en het was een joekel van een cake, maar echt overheerlijk, vol met vers krab en kreeft vlees. Ik had tonijn steak, en Edy een veel te grote ribeye met heel veel zenen enzo, niet zo lekker. De groene asperges en gestoomde spinazie waren erg lekker. Toch nog wat verantwoords gegeten 😜
We reden weg uit Las Vegas vanochtend en het was al 34º ☀️, naarmate we verder richting Bryce Canyon reden werd de temperatuur steeds hoger, tot 41º. We reden dan ook met de kap dicht. Eerst zijn we net boven Las Vegas van de 15 afgegaan, de Highway of Fire op; echt een schitterende weg zonder tegenliggers en/of bumperklevers. De valley of fire is het oudste statepark van Nevada, en het is echt een bezoek waard.
Na het park, terug naar de Interstate 15 richting Bryce Canyon. Na de 41º te hebben aangetikt ging de temperatuur gelukkig weer wat omlaag, en 66 mile voor Bryce kon eindelijk de kap open, en hebben we het laatste stuk open gereden.
Vlak voor Bryce zagen we branden rechts van de weg. Het leek een eind weg, maar de rook was heftig, en die kwam onze kant op. Omdat de rook echt heel erg was, hebben we de kap weer dicht gedaan. De Best Western waar we slapen in Bryce City is prima, we hebben een mooie ruime kamer, een goede airco en lekkere bedden.
Na het inchecken zijn we Bryce National Park ingereden. Meteen een jaarpas voor alle parken gekocht, want we gaan nog heel wat parken aandoen deze reis.$ 80,= lichter, maar in opperbeste stemming zijn we door het park gereden. We zijn hier al een paar keer geweest, maar ook deze keer ben je verrast over hoe mooi het is.
Adembenemend, en eigenlijk niet goed vast te leggen in foto's. Gewoon TE mooi.
We aten vanavond in Ruby's Inn, tegenover het hotel. Alles in de nabije omgeving van het hotel, behoort tot het hotel. Alle winkeltjes, restaurants en eventbureau's, gewoon alles. Slim bekeken. Gelukkig is er ook een benzinepomp, want de Mustang houdt wel van een slokje. Bij Ruby kun je gelukkig ook å la carte eten, want we zijn niet zulke buffet-liefhebbers. We deelden een appetizer met voor ieder 2 stukken portobello, 2 gamba's en 2 kipkluifjes. Nadat we besteld hadden, kwam de ober vertellen dat we ook gebruik mochten maken van het saladebuffet 🥴 en dat was weer zoveel, dat we de appetizer beter niet hadden kunnen bestellen. Maar goed, wat doe je er aan. Je trapt elke keer weer in de val, en dan staat ineens de hele tafel vol met eten terwijl je eigenlijk niet zoveel trek hebt. Ons hoofdgerecht kwam meteen na de appetizers, dus de borden met salade, en de appetizers stonden allemaal nog op tafel, en de ober zet de hoofdgerechten er gewoon bij. Moet kunnen, gewoon even dooreten! Gelukkig hadden we een lekker pinot noir om één en ander weg te spoelen.
Ik verheug me zeer op het moment dat we gaan slapen, de bedden zien er zo heerlijk uit! Je zou zeggen dat de jetlag een beetje weg zou moeten zijn, maar het lijkt er toch niet helemaal op. De tijd is ook nog 's een uur vooruit gegaan, dat werkt ook niet mee, want je denkt het is 7 over 10, maar het is eigenlijk pas 7 over 9 en we zijn allebei hartstikke moe. Edy zit te slapen in de stoel, en ik zit te knikkebollen op bed. Lekker stel.
Het was een geweldige dag. Welterusten.
De rit vandaag was echt schitterend. De 89 vanuit Bryce richting Fillmore was fantastisch, net een film. Rond 11.30u waren we in Filmore, en de bedoeling was om bij The Jeep Guy Museum rond te kijken, maar die heeft besloten alleen op zaterdag open te zijn, en het is vandaag vrijdag. Helaas.
Maar goed, Fillmore (de oude hoofdstad van Utah) zou een leuk historisch plaatsje zijn 🧐🥴 maar wij hebben het leuke en het historische niet kunnen ontdekken, dus zijn we doorgereden en hebben we een reepje en erg lekkere koekjes gegeten in de auto.
We hebben vlak voor Salt Lake City nog een mooie scenic route gereden, en rond 15.00u waren we in Salt Lake City. Goed hotel, midden in de stad. Onze kamer heeft uitzicht op allerlei muren, maar het bed ziet er aanlokkelijk uit en er is ruim plaats voor de koffers.
We zijn ondanks de onsmakelijke temperatuur van 37º toch de stad maar even ingelopen, en die is verrassend leuk! We zijn hier 30 jaar geleden geweest, en het ziet er nu allemaal heel anders uit.
In het tabernakel (Tabernacle)geweest, van de buitenkant is het net een vliegende schotel, binnen is het heerlijk koel en stil. De gebouwen er omheen worden allemaal gerenoveerd en zijn allemaal ingepakt. Ook nog even binnen gekeken in de bibliotheek waar je naar je stamboek kunt zoeken. Het was daar druk, en dat is wel te snappen want het was er heerlijk koel binnen, en je kunt ongestoord uren op internet rondneuzen zonder er iets voor te betalen 😜
In Mainstreet zat een erg leuke bar, waar we wat hebben gedronken; $ 16,= voor een grote bier en een glas lekkere pinot noir, dat moet kunnen.
Al met al was het toch weer een zeer geslaagde dag!
Rond half 8 gaan wandelen door de stad, en ik stopte bij een boekwinkel helemaal volgestouwd met boeken. De zaak bestaat al 103 jaar en zo te zien hebben ze in die tijd niet veel verkocht 🧐🤨 Ze runt de zaak met haar broer, en ze vertelde dat haar eigen huis ook tjokvol staat, en dat ze wil opruimen omdat anders haar kinderen straks het hele huis moeten gaan leeghalen.
De dame verteld ook ze dat ze kanker heeft, en dat de doktoren gelukkig positief zijn en dat de chemo die ze krijgt aanslaat. "I am going to get rid of the cancer" sprak zij. "if you get rid of the cancer, then you have to get rid of alle this stuff" zei ik, en toen moest ze smakelijk lachten.
We waren vanmorgen redelijk vroeg op pad, rond 9.30u reden we weg uit Salt Lake City. We besloten toch maar via Idoha Falls te rijden, want dat zou erg leuk zijn. We waren daar om half 1 en het leek iets minder warm, maar het was altijd nog 28º. Het historic district is maar klein, een paar straatjes, maar het was wel heel gezellig. We lunchten in een leuke kroeg, waar zeer bijzondere types aan de bar zaten (zie foto); de meneer was heel lang en groot, en had een bizarre kledingkeuze. De dame naast hem was ook heel bijzonder, maar op een andere manier 🥴. Later hoorden we dat er een gay-parade was in het stadje, vandaar de speciaal uitgedoste types.
Na de lunch (Edy fish & chips van snapper, ik had een spicy burger) zijn we de River Walk gaan lopen, langs de watervallen, het was warm, maar goed te doen.
De watervallen zijn echt gaaf; er staat minder water in de Snake River sinds er een dam is gemaakt een eind verderop. Wij weten natuurlijk niet hoe het voor de dam was, maar nu zijn de watervallen erg mooi. De wandeling er langs was ook leuk, en redelijk koel doordat je grotendeels in de schaduw loopt.
Om half 4 waren we in Alpine, dat ligt ook aan de Snake River. Het Flying Sadle resort waar we slapen, heeft mooie kamers en een gezellig restaurant. Het plaatsje zelf is niet veel bijzonders, maar het ligt heel mooi.
Er zijn momenten dat je van A tot Z geniet. Deze dag is er zo één. De weg hier naartoe was geweldig. De plaats waar we nu zijn is -als je heel eerlijk bent- niet erg bijzonder, maar......we komen in een hotel (the Flying Saddle) waar iedereen zo ontzettend vriendelijk is, de omgeving is mooi, de lucht is schoon, er is ruimte te over om je auto te parkeren, niemand loopt tegen je aan te zeiken dat er van alles niet klopt... misschien moeten we gewoon in Alpine gaan wonen. Maar ja, dan parkeert er iemand naast jouw schitterende Mustang, en die rijdt in zo'n foeilelijke Tesla vrachtwagen, en dan weet je het allemaal niet meer zo zeker.
Het is half 8 en we gaan eten, en de eigenaar komt aan tafel en vraagt hoe we het allemaal vinden, en we antwoorden dat we blij zijn, en dat het allemaal prima is, en dan zegt hij: "wacht maar tot je het eten hebt geproefd" .
De eigenaar had helemaal gelijk. Edy had inktvis en ossobuco (van rund) en ik had scallops en een ossenhaas, alles was verrukkelijk . En de AtotZ pinot noir maakte het helemaal af.
Nog vergeten te vertellen dat we voor het eten een bloody mary dronken met jalapeño pepers! Daar moet je er niet teveel van achter elkaar drinken, want dan ga je op-je-kop-achterstevoren terug naar je kamer 😜
Vandaag vertrokken we alweer vroeg (voor ons doen) en reden we binnen een half uurtje Jackson(hole) binnen. We waren hier ruim 30 jaar geleden, en in de basis was het nog hetzelfde, de hoofdstraat althans, maar nu één lange straat met winkeltjes en restaurants.
Na Jackson, reden we op de 191 en zijn we Grand Teton National park ingereden. En dat was in één woord geweldig. Schitterende wegen met ongelooflijke uitzichten op de Grand Teton. Er lag nog sneeuw op de toppen van de berg maar in het dal was het één en al groen, zo mooi. We hebben wel een half uur in de file gestaan om het park in te gaan, maar ja, het was wel de moeite waard.
We reden open, en we zijn allebei nogal van kleur veranderd 😜 maar dat trekt wel weer bij.
Grand Teton ligt vlakbij de zuid-ingang van Yellowstone, en daar waren we dus vrij snel. We lunchten in het Grand Village, en de weg daar naartoe was helemaal geweldig. Zo afwisselend, en de uitzichten zijn zo apart. Niet met iets anders te vergelijken, behalve misschien met IJsland.
Onze eerste buffel gespot, een beetje een bejaard exemplaar denk ik, die stond te hyperventileren bij een geiser; misschien was hij high van de lucht daar, maar hij ademende heel snel en raar.
We waren iets over 17.00u in de Old Faithful Inn en die ligt geweldig, pal naast de beroemde geiser. Die geiser stond op het punt uit te barsten, dus we hebben op het terras -onder genot van een wijntje- zitten wachten tot het ding ging spuiten.
Op het terras konden we bijkomen van de blik op onze kamer ad ¢ 438,= voor één nacht zonder ontbijt en met een klein bed 😳 o.k., ik weet het, we zijn verwend, maar dit is echt wel een beetje overdreven. Maar kennelijk toch weer niet, want het hotel zat tjokvol, geen kamer onbezet en iedereen leek helemaal tevreden. Dus wij waren uiteindelijk ook wel een soort van tevreden. Het koelt flink af 's-avonds, dus het feit dat er geen airco is in het hotel, viel niet op want het was heerlijk koel 's-nachts.
Wat wel een ernstig minpuntje is, is dat er geen wifi is in The Old Faithfull Inn, en helemaal nergens in Yellowstone. Misschien doen ze dat expres, zodat iedereen meer geniet van de schitterende natuur en niet de hele dag op z'n telefoon zit te gluren. Maar eerlijk is eerlijk, ik moest wel even slikken. Maar we hebben de digital detox overleefd, en geloof het of niet, maar vandaag, nadat we het park waren uit gereden, had ik weer bereik op m'n telefoon. Ik was al helemaal pissig op T-mobile en was al vastbesloten volgende keer een Verison simkaart aan te schaffen, maar dat hoeft toch niet.
Het kleine bedje was voor één nacht te doen, maar gelukkig reizen ze we vandaag door. Ik was om 7 uur klaar wakker, en ben rond kart over 7 naar buiten gegaan om de Old Faithfull in alle vroegte los te zien gaan. Na een half uur heen-en-weer lopen, gebeurde er wel wat, het ding ging wat lucht spuwen, maar niet meer dan dat. Jammer.
We reden om 9.00u weg, lekker met het kapje open (18º) maar de zon brandde al flink. We hebben het hele noordelijke deel van Yellowstone gedaan. Echt een schitterende weg, Na de eerste stop, bij een geiser, kreeg Edy erg last van z'n ogen, zo erg zelfs dat hij vroeg of ik verder wilde rijden. Dat komt echt NOOIT voor, dus ik ben achter het stuur gekropen en heb het hele noordelijke rondje gereden. Onderweg herten, buffels en één zwarte beer gezien.
We wilden in Canyon Village lunchen, maar daar bleek alleen een buffet restaurant open te zijn met alleen maar ongezonde opties. We besloten maar weer tot een lunch-in-de-auto met lekkere havermout-reepjes en water.
Edy zag inmiddels weer goed, en kon weer rijden, dus we waren gezellig op weg naar de East gate, toen hij ineens vroeg of z'n Tilley hoed op de achterbank lag. Auto gestopt, alles nagekeken, maar geen hoed gevonden.
We zijn terug gereden naar Canyon Village en wonder-boven-wonder lag de hoed op de parkeerplaats waar we hadden geparkeerd. Pfff... met dit weer open rijden zonder hoed is geen optie. De rest van de dag toch maar dicht gereden, want de zon hier is iets teveel van het goede.
Het laatste deel van de route in Yellowstone naar de oost-uitgang was ook adembenemend..
Na Yellowstone reden we door de Wapiti valei, de Buffalo Bill Cody scenic highway richting Cody. Ook weer een wondermooie weg, die volgens President Roosevelt de mooiste 50 miles van de wereld zijn. Ik weet niet of dat waar is, maar het was zeker mooi.
Door het Buffalo Bill Statepark, kwamen we vlak voor Cody bij een Dam, en je raadt het al, die heet ook weer de Buffalo Bill Dam & visitor centre. We zijn gestopt en naar de dam gelopen. Het is een heel smalle en hoge dam, en het hoogteverschil is enorm.
De temperatuur zou hier wat minder hoog zijn, maar dat is toch niet zo, 28º en geen wind.
Ik had ergens gelezen over een oud cowboy dorpje, Old Trail Town, waar Butch Cassidy en de Sundance Kid zich ooit school hielden. De huizen die er staan zijn allemaal origineel (zeggen ze) maar wel verplaatst naar Cody.
Het hotel, een nieuwe Hampton is geweldig. We hebben een fijne kamer, met een lekker groot bed. En alles is weer gewassen, ook fijn.
We aten in de Proud Cut Saloon, spareribs was de enige "niet-gefrituurd" optie 😩maar ze hadden een verrassend lekkere Pinot Noir van J. Lohr
We hebben ontzettend lekker geslapen 😊 en vandaag een rustig dagje met niet teveel te rijden. We zijn vanuit Cody de 14 opgegaan, en die omschrijven ze als scenic highway, en dat was ook zo. Echt weer zo'n mooie weg.
We reden over de Wild Horses Road, een weg die je kilometers voor je uit ziet lopen en waar je bijna niemand tegenkomt. Geweldig! Het was 34º en de weg zinderde een beetje. Toen we Bighorn Mountains in reden daalde de temperatuur naar 22º maar zodra we weer naar beneden gingen, was het weer over de 30º.
We hebben weer in de auto gegeten, want onderweg was er helemaal niks. We hadden lekkere reepjes ingeslapen en ontzettend lekkere, soort van zandkoekjes met pecan nootjes. Lekker glaasje water erbij, super!
Rond half 3 waren we in het hotel, de Historic Sheridan Inn, midden in het stadje. Onze kamer was gelukkig al klaar, en nu zit Edy lekker te lezen,, en ik ben aan het schrijven. Life is good. We gaan zo in het stadje eten in Frackelton's op Mainstreet. Het ziet er leuk uit, en we gaan vast lekker eten.
We zijn vanmiddag naar de winkelstraat gelopen, maar naar Frackelton's gaan we maar even met de auto, de zon is weg dus de kap kan open. Dit restaurant bleek een goede keuze; het zat stampvol en het eten was lekker. Ze hadden zowaar veel redelijk gezonden keuzes, en ik koos voor een salade en gamba's. Edy had gestoomde mossels en bison steak. Alles was zeer smakelijk en vers. Rond half 9 zit er bijna niemand maar in de zaak, en wij waren rond kwart over 9 terug in de kamer.
We hadden weer een zeer vermakelijke dag. De wegen waren mooi, het gezelschap goed, wat wil een mens nog meer? Onze eerste stop was de Ucross Art Gallery het ligt in The Middle of Nowhere, maar de oprijlaan was al indrukwekkend, en het hele gebeuren was heel erg nieuw en super mooi. De kunst was niet helemaal mijn smaak, maar dat maakt niet uit want de hele beleving was geweldig. Je kon ook nog met een koptelefoon op over het terrein lopen, en dan kreeg je een "geluidsbeleving" maar dat hebben we maar even voorbij laten gaan.
Lunch bij de Mac halverwege de weg naar Deadwood. We reden de Spearfish Canyon Highway, door een Graniet-gorge, de weg was mooi, maar de kroeg die aan het einde van de weg stond, The Boar's`Nest was helemaal geweldig, met allemaal waanzinnige auto's er voor en omheen geparkeerd.
Rond drie uur waren we in Deadwood. Deadwood klinkt heel erg ongezellig, maar dat is het helemaal niet. Het is toch weer iets heel bijzonders. Je denkt toch al heel wat gezien te hebben, maar we werden hier toch verrast door een ontzettend leuk, authentieke plaats. Het is eigenlijk maar één lange winkelstraat, maar er staan de leukste panden,
We dronken wat in de Wild Bill Bar, waar ooit Wild Bill is doodgeschoten. Schitterende bar die helemaal vol hangt met opgezette beesten en foto's uit vervolgen tijden. Om de paar uur sluiten ze hier de Mainstreet af en dan is er een "shooting" we hebben even staan kijken, maar het is meer iets voor kinderen, want die worden allemaal ingezet om deputy's te worden, en ze maken er wel een hele show van. Ons hotel, en dus ook onze kamer ligt aan Mainstreet, en wij kijken uit op de plek van de shooting, dus we hoeven voor het spektakel de deur (airco) niet uit.
Gisteren avond heerlijk gegeten in de Maverick; zowaar ook hier weer ongefrituurde opties 🥴 ik had een salade vooraf en Edy een pittige soep. En varkenslende en ribeye als hoofdgerecht.
We zijn vanuit Deadwood eerst een stuk over de 14 gereden, een niet zo grote weg, het laatste stuk ging over de Highway 90 en we waren dan ook vrij snel in Wall. We slapen in een Best Western, saai aan de buitenkant, maar mooi en schoon aan de binnenkant. Lekkere ruime kamer en een prima werkende airco, toch fijn want buiten is het 38º ☀️🤠
De kamer was klaar, dus we hebben alle spullen binnen gezet en zijn toen naar de ingang van het park gereden, waar we erachter kwamen dat we de waterfles in de kamer hadden laten staan, en de eerstvolgende stop was pas na 22 mile. Dus een auto-picnick- zonder water, maar met gemberkoekjes en een apeel.
Maar dat we ietwat dorst hadden waren we in één klap vergeten toen we het park in reden! Wat gaaf! Ondanks de hitte, en een enorm harde wind (Edy was weer bijna z'n Tilley kwijt) hebben we twee trails gelopen, een korte en een wat langere. Super mooi.
Overal staan borden dat je op de paden moet blijven, en dat er ratelslangen zijn, maar er waren toch weer heel wat mensen die de rotsen opklommen en van de paden afweken. STOM. Wij zijn braaf op het pad gebleven, en de omgeving is wondermooi; en dit park is weer heel anders dan bijvoorbeeld Bryce en dat komt denk ik omdat de rotsen hier allemaal wit-achtig zijn, in de verte lijkt het net sneeuw.
In het plaatsje Wall is er een klein mall, the Wall Drug en dat is van één familie, en het is een lange rij souvenir winkels en zaken waar je western artikelen kunt kopen. Heel veel cowboy boots en riemen. En als je wat koopt, krijg je een leuke sticker cadeau 😊
Op één van de foto's zie je een groot konijn met een gewei, en dit fictieve beest zie je hier overal, ze noemen het hier een Jackalope. De Jackalope op de foto staat hier een eindje verderop, voor een grote winkel vol houtsnijwerk.
Ons hotel ligt op loopafstand van Wall Drug, dus we gingen gezellig wandelen. We aten bij de Salty Steer. Ik had vanmiddag al gezien wat ik ging eten, namelijk een bison meatloaf, en Edy had z'n zinnen gezet op de prime-rib. Zo gezegd zo gedaan; we dachten slim te zijn en een voorgerecht te delen, dus de paar mosseltjes deelden we braaf, maar toen kwam die prime-rib -nog net niet op een kruiwagen- op tafel. Niet te geloven, je hebt meteen geen trek meer. Maar goed, Edy is begon vol goede moed het stuk vlees te "ontleden" en uit-eindelijk is meer dan de helft terug gegaan naar de keuken. Mijn meatloaf was ook veel, maar wel goed te doen.
We zijn op de kamer, en we zitten allebei lekker uit te buiken. Voor morgen zitten we vol goede voornemens!
Het heeft vannacht flink geregend, en het is bewolkt. Dit is de eerste dag dat het bewolkt is, tot zover hadden we elke dag strakblauwe luchten met af en toe een eenzame wolk 💨. Er loopt een (onbewaakte) spoorlijn door Wall, en daar gebeuren kennelijk nogal wat ongelukken. Ze hebben een bijzondere methode bedacht om mensen te waarschuwen "Look, lusten & live" zei foto
We gaan zo richting Rapid City, en op het programma vandaag staan: Keystone, Mount Rushmore, Crazy Horse Memoriol en Hill City. Drukke dag!
17.50u We zijn in Rapid City, in een erg geinig hotel. De mevrouw, eigenlijk een meneer die erg z'n best deed vrouw te zijn (jammer van zijn 1.90m lengte en de foute pruik) bij de receptie was uiterst behulpzaam en vriendelijk, dus we hebben hier verder geen mening over.
Vanochtend reden we eerst door Keystone, en dat was zo leuk dat we toch maar even zijn gestopt. Het miezerde een beetje, maar de temperatuur was heerlijk, rond de 23º. Na Keystone doorgereden naar Mount Rushmore, en daar had ik me toch heel wat anders van voorgesteld; maar nog steeds is het zeer indrukwekkend dit kunstwerk in de rotsen. Het is enorm groot, en een wonder dat iemand zoiets kan maken.
Het was heel druk, maar dat maakt eigenlijk niks uit want de beelden zijn ver weg en heel hoog, dus iedereen die beneden loopt zie je niet op de foto's die je maakt van de beelden. De weg er omheen is ook heel fraai. Het druppelde nog steeds een beetje, maar de zon kwam er alweer doorheen.
Na Mount Rushmore gingen we naar het Crazy Horse Monument; een project waar ze al sinds 1948 aan bezig zijn, en de verwachting is dat het nog 50 jaar gaat duren voor het klaar is. Het is een gigantisch groot "ding" waar je niet dicht bij kan komen, maar van ver af is het perfect te zien.
Wij zijn met een bus tot onderaan de rots gereden, maar van dichterbij is het niet goed te zien. Je moet er echt van een grote afstand naar kijken. Maar het is ongelooflijk wat ze aan het doen zijn, want alleen het hoofd van Crazy Horse is al 27 meter, en er komt dus een heel lijf aan vast (ooit) .
Zoals de witte sculptuur op de foto in de galerij, zo moet het uiteindelijk worden, De familie van de man die het project ooit is begonnen zijn nog steeds nauw betrokken, en het nog steeds een privé initiatief, dus ze moeten het hebben van giften e.d.
Nu is het wel zo dat een ticket ¢ 30,= kost, en als je met de bus dichterbij wil komt, kost dat nog 's een tientje p.p. Maar het is ontegenzeglijk en bijzonder project.
Vanuit Crazy horse zijn we de Wildlife Loop gaan rijden in Custer State Park daar "wonen" duizenden bizons, die je dus ook zou moeten kunnen zien lopen, maar we zagen er maar vier. Wel wat herten en bighorns gezien, en de weg was heel mooi. Daarna reden we de Needles Highway en dat was één van de gaafste wegen tot nu toe. Echt heel mooi met gigantische rotspartijen, en smalle wegen tussen rotsen door. Onbeschrijflijk.
We zitten nu op de kamer, en overal om ons heen wordt vuurwerk afgestoken; het is feest, maar we hebben er weinig van gemerkt vandaag.
We zijn vlot hierheen gereden, we hadden allerlei temperaturen en weersomstandigheden onderweg, maar de dreigende wolken om ons heen, hebben we gelukkig vermeden. We hadden wat druppels regen maar verder niet. Naarmate we dichter bij de Rocky Mountains kwamen werd het landschap weer groener.
We zitten (weer) in een leuk hotel (Best Wester Silver Saddle) met een alleraardigste mevrouw die meteen aan ons vroeg of we een tijdslot voor het park hadden aangevraagd. Niet dus. Het is zo druk, dat ze het verkeer willen reguleren. In de kamer ben ik meteen een tijdslot gaan aanvragen, maar dat ging niet zonder een account aan te maken, dus dat heb ik gedaan, en toen kreeg ik te horen dat er geen tijdslot meer was voor morgen. Maar ik kon wel een alert instellen, dus als er een tijd beschikbaar komt, zou ik een mail krijgen,
Intussen ben ik het blijven proberen, en ineens had ik beet! We mogen morgen tussen 9.00 en 11.00 het park in. Edy las later dat we een mail hadden gekregen met een alert dat er 1 plek beschikbaar was, en die mail was naar 2057 mensen verstuurd! Af en toe moet je gewoon geluk hebben 😊
We hebben een kamer met balkon, een slaap- en woongedeelte. Net de gezelligste kamer, maar wel lekker veel ruimte. Ons dagelijkse potje yatzee vond buiten plaats, met fraai uitzicht op de Rocky Mountains in de verte.
En het bewijs is geleverd: in Amerika kan je héél erg lekker eten, in een restaurant waar ze niet alles tegelijk op tafel zetten en dat is toch wel een keer prettig. We aten in Seasoned, An American Bistro, niet al te ver van het hotel. We wilden een uber nemen, maar daar doen ze hier niet aan. We kregen wel allerlei namen van taxi bedrijven, maar we zijn maar gewoon gaan rijden.
Het hotel ligt aan een groot meer, waar veel wordt gevist, en er loopt een wandelpad helemaal langs het meer, super leuk. Het is heel lekker fris weer, toen ik ging wandelen was het 16º inmiddels alweer 20º dus het wordt weer lekker warm vandaag.
Rond 10.15u reden we het park in. Het was best druk, maar vergeleken met Yellowstone viel het wel mee, en dat komt natuurlijk door dat tijdslot. Er is eigenlijk maar één weg door het park, en die hebben we helemaal gereden. Toen we het park uitreden, hadden we het plan om via Winter Park (lunch), Idaho Springs en Nederland (zo geinig om gewoon even door Nederland te rijden) terug te rijden naar ons hotel.
We zijn tot Winter Park gekomen, daar hebben we geluncht in een leuke zaak, the Vertical Grill, de naam -denk ik- vanwege de skiliften in Winter Park, bakjes waarin je staat en niet zit.
Het rondje wat wilde maken, was niet zo handig, want bij Idaho was er een opstopping van meer dan een uur, en ook voor Nederland was het druk, dus we zijn dezelfde weg terug gegaan. Onderweg zagen we een Elk met jong, van ver weg, maar toch. En nog een heel stel Herten/Geiten. Rond half 5 waren we weer in Estes Park.
Merk wel dat we veel zon hebben gepakt, m'n gezicht gloeit 😳
We zouden gaan lopen naar onze eetgelegenheid vanavond, maar bij nader inzien zijn we toch maar met de auto gegaan. Ver is het niet, maar het restaurant ligt aan het meer, en de weg er naartoe gaat vrij stijl naar beneden, wat betekent dat als je terugloopt, je heftig omhoog moet... Ember Restaurant & Bar was een goede keuze. Als voorgerecht deelden we een tuna poké waarvan we hele andere verwachtingen hadden, maar het was heel erg lekker. Edy had Bison short rib en ik had quinoa met gegrilde kip. Edy was het natuurlik compleet niet eens met mijn keuze... quinoa? als hoofdgerecht? alweer kip? beetje fantasieloos vind je niet? Maar dat hindert mij totaal niet in mijn keuze. En het was nog eens verdomde lekker ook! Zeker met het flesje Pinot Noir wat we erbij dronken, Plowbuster, omdat de druiven groeien op vulkanische grond wordt de wijn extra vol (staat op de fles, ik verzin het niet). Al met al weer een gezellige avond met mijn teerbeminde 😍
De dag begon al goed, want er was geen tafel vrij voor het ontbijt; toen ik beneden kwam, waren er zo'n 20 man voor mij die stonden te wachten op een tafel. Ik ben in de hal gaan zitten met een bakje koffie, en vlak voor Edy ook naar beneden kwam had ik zowaar een tafel bemachtigd 😩 Ik houd totaal niet van dit soort taferelen, maar goed, het ontbijt in een Best Western is altijd wel prima en de koffie is redelijk te drinken. Ik heb 2 appels en 3 gekookte eieren meegenomen voor onderweg vandaag, want je weet maar nooit waar je (niet) terecht komt.
We wilden voor we op pad gingen nog wat inslaan in Estes park, en ik wilde naar het postkantoor voor postzegels, we zagen al dat het druk was het stadje in, maar het stadje bleek compleet afgesloten vanwege een parade ('s-ochtends om 9.30u 🧐🥴) . We hebben geprobeerd erom heen te rijden, maar alles was hermetisch afgesloten en de parade was al in volle gang. Je wil niet weten hoeveel mensen en dus ook auto's daar op af komen.. echt niet normaal. Maar goed, we gingen over op plan B, geen boodschappen, geen postzegels en meteen door naar Colorado- en Manitou Springs. Omdat we pas tegen half 2 zouden aankomen, hebben we weer gezellig in de auto gegeten met reepjes, gekookte eieren en een appeltje 😋 en lekker koud water om één en ander weg te spoelen.
Vlak voor de afslag Manitou Springs zag Edy de afslag "Garden of the Gods" en daar hadden we over gelezen, dus daar zijn we eerst heen gegaan. Ze noemen het een stadstuin, maar het was echt geweldig mooi. Het weer zag er erg dreigend uit, maar we hebben het de hele middag droog gehouden gelukkig. Deze tuin van de goden kan zeker wedijveren met allerlei National Parks, zo mooi!
Ook op de agenda vandaag stond de Pikes Peaks Highway. Een weg omhoog naar 4200m, met vrijwel nergens een vangrail 🥴 en dus eigelijk best een beetje eng.
We lazen eigenlijk pas nadat door de ingang waren gegaan dat het raadzaam was een volle of in ieder geval een half-volle tank te hebben. Wij hadden net geen halve tank, en halverwege de berg stond de meter onder een kwart. Oeps. De mustang werd erg dorstig van al dat klimmen! Eenmaal boven hadden we nog peut voor 72 mile ( we startten met 150). Je zou zeggen dat 'ie minder zou slurpen met het afdalen, en gelukkig was dat ook zo, dus we kunnen nu nog 63 mile rijden.
Halverwege de afdaling werd iedereen aangehouden en werd er gecontroleerd of de remmen niet te warm waren. Edy heeft grotendeels in low-gear gereden, dus we mochten door rijden. Er stonden wel heel veel auto's langs de kant van de weg "af te koelen". De weg ging ook heel lang en heel stijl naar beneden.
Morgenochtend eerst tanken en dan weer op pad! Maar de weg was zeer spectaculair en mooi. Boven een fenomenaal uitzicht. We hadden wel een beetje last van de ijle lucht, maar zodra je weer naar beneden rijdt, trekt dat weer weg.
We hebben de bijna de hele dag open gereden, Edy met z'n Tilley op uiteraard. De mustang is echt een fijne auto, je stapt makkelijk in en je kunt alles meenemen. Super! En hij maakt zo'n lekker geluid 😊
Rond half 5 waren we in het hotel. We slapen in The Cliff House, een historisch hotel. We hebben een prima kamer, lekker oubollig maar alles werkt. Digitaal als we zijn missen we wat stopcontacten, maar ondanks dat zijn we weer volledig opgeladen.
We hebben alle bagage naar binnen gebracht, en zijn toen het stadje ingelopen. We dachten misschien een leuk Italiaans restaurant te vinden om te eten vanavond, maar dat was niet zo. Er was natuurlijk wel weer een Brewery (stampvol) en The Keg, onze favoriete keten in Canada, maar verder alleen souvenir winkeltjes.
Er was één winkel die er wat mij betreft uitsprong, een pand met drie etalages en op elke ruit hing een bord: Sorry we're stoned, Sorry we're retired, en Sorry we're DEAD 😉 mij kan je wegdragen, ik vind dat ZO grappig!
Ons doel vandaag is Denver, maar we maakten een omweg om naar Breckenridge te gaan. De eerste 50 mile gingen over de 24 een erg mooie weg waar bijna niemand reed, en waarvan je je afvraagt of de weg wel ergens naar toe gaat. Maar na 50 mile gingen we over op de Interstate, en die bracht ons snel naar Breckenridge.
Het ski-oord waar we al zoveel over hebben gehoord, en dat wilden we nu 's in het echt zien. En het was zeker de omweg waard. Parkeren ging zowaar makkelijk, alleen ging dat via je telefoon en dat was nogal een gedoe, maar het is gelukt en we mochten twee uur blijven staan.
We hebben door het stadje gelopen en een burger gegeten in een gezellige kroeg. Ze zeggen dat Breckenridge ook een uitstekende bestemming is voor niet-skiërs en dat is inderdaad wel zo. Het is een gezellige plaats en er zijn ruime wandel mogelijkheden.
We waren tegen 16.00u in Denver. We slapen in het Warwick hotel, in uptown Denver, niet heel ver van het centrum. Het hotel is gaaf! We hebben een balzaal van een kamer, met een prima badkamer. Het bed ligt heerlijk, en het internet is super snel (dat is het eigenlijk overal tot nu toe).
We gaan vanavond in de buurt van de 16th Street Mall eten. Rondom die Mall schijnt het allemaal te gebeuren, dus we gaan het zien. Het is hier wel snoeiheet, morgen 37º de perfecte temperatuur om een stad te bezoeken 🥴 Toen we wegreden uit Breckenridge was het 19º.
We zijn met een Uber naar downtown gegaan, en we aten in Ocean Prime en dat bleek toch weer een prima keuze! Erg leuke zaak, lekker Amerikaans met ontzettend aardig personeel en goed eten. Ik had tonijn tartaar vooraf (genoeg voor 2-3 personen), Edy 6 oesters. Als hoofd had ik red snapper, Edy had grouper, allebei echt lekker. We dronken een Whispering Angel, en tot Edy's verrassing was de fles minder deur dan in Frankrijk, en dat is toch weer apart.
Het wordt vandaag 38º en we gaan zo richting downtown lopen en de stad verkennen. We gaan zien hoe lang we het volhouden!
Vanochtend eerst naar de 16th Street Mall gelopen, één van de dingen die je moet zien als je in Denver bent. Rond gelopen en wat dingetjes gekocht; we zijn een soort conferentie-centrum ingelopen om even te plassen en af te koelen en een flesje water te kopen. Toen doorgelopen naar Central Station, ook een "hightlight". Het station is nog steeds een station, maar ook een hotel,, met een grote lobby met winkels. Leuk! En lekker koel.
Daarna tegenover het Central Station gegeten in Chez Maggy, ik had een omelet, Edy tonijn tartaar (had 'ie spijt van, niet zo heel lekker).
Daarna terug gelopen naar het hotel, onderweg een afkoelings-aktie in een leuke kroeg, en daarna was het nog maar een halve mile naar het hotel. Rond 15.30u waren we terug. Heerlijk gelezen, boek is bijna uit (Women and Children first van Gill Paul) en na een potje yatzee was het alweer bijna tijd om te gaan eten!
We waren in Venice, ristorante & winebar. De zaak zat stampvol en het was één en al Italiaanse gezelligheid, alhoewel onze ober uit Mexico kwam, en de water meneer uit Venezuela 🧐. We hebben heerlijk gegeten, ik had een salade vooraf, Edy poulpe. Als hoofd had Edy mahi-mahi en ik Scipioni, een visstoof met garnalen, mosselen en heilbot, ontzettend lekker.
Nu is het 21.35u hier en ik zit dit te schrijven. Morgen richting Snowmass, via Vail. Ben benieuwd!
Vanochtend niet al te vroeg uit Denver vertrokken. Na wat file-ellende waren we rond 12.15u in Vail. Je hebt er over gelezen, je hebt er foto's van gezien, maar nu ben je gewoon in Vail ! We zijn in Amerika al op heel veel plekken geweest, maar deze kant waren we nooit op gegaan, en nu wel.
Als je komt aanrijden, dan staan er allerlei borden naar parkeerterreinen buiten het stadje; dus wij volgden de borden "village" en dat was prima. We stonden vlak bij het stadje, voor $ 4,=, dus dat viel mee. Heel Vail is auto-vrij en het is een beetje te vergelijken met Ischgl, alleen praten ze hier allemaal engels 🥴
We lunchten bij Pepi, een Oostenrijkse skiër die heel lang geleden naar Vail is vertrokken en hier een hotel en winkel is begonnen. En hij heeft niet slecht geboerd; de hele zaak zat stampvol tussen de middag, en we hebben ook nog 's lekker gegeten. Ik had Cobb salade en Edy kalfsworstjes met zuur- en rodekool.
We zagen een winkel van Crazy Shirts, waar we een hele winkel hebben leeg gekocht in Hawaii, en ook nu weer gingen we met een volle tas naar buiten. Super leuke shorts en shirts van goede kwaliteit. Je kan ze tig keer wassen maar het blijft goed.
Toen we door de winkelstraat liepen op weg terug naar de auto, trok een veel-te-bruine-en-totaal-volgespoten mevrouw met van die grote wimpers, me een winkel binnen met de vraag of ik wat wilde hebben voor mijn "bags". Mijn eerste reactie was een volmondig NEE en ik liep naar buiten, maar het schaap, en nog een ander volgespoten hert, liepen achter me aan met allerlei tubetjes en smeersels in de hand en ze stonden erop dat ik iets zou proberen, als ik het dan niet wilde op mijn wallen, dan maar op m'n hand. . Ik ben -vind ik zelf- beleefd gebleven, en ben weggelopen. Wat een ellende 😩🥴
Daarna doorgereden naar Snowmass. Dat was nog 100 mile, een stuk over de interstate, maar het laatste stuk binnendoor over een gave weg. We reden langs een Airstream camper en zagen onze Mustang in een soort lachspiegel-achtig-beeld, zo grappig!
Rond 15.30 waren we in Snowmass. We zitten in de Stonebridge Inn. Het ligt midden in het dorp (stad?) maar dat heb je niet zo in de gaten, want Snowmass is een uitgestrekt dorp met niet echt een centrum.
Het hotel heeft geen airco, en ook al zeggen ze tegen je dat het wel meevalt en dat het afkoelt 's-avonds, toch is bijna een reden om door te rijden naar een comfortabele Hilton ofzo. Maar we zijn hier gebleven, in kamer 523. De Zwieper aan het plafond staat op de hoogste stand, het raam (met hor) staat wijd open, en het is nog steeds niet heel koel hier. Volgens m'n weer app is het 15º buiten! Dream on!!
Wel is het zo dat ze een prima guest-laundry hebben, en alles is weer gewassen en gedroogd.
Omdat de kamer wat warm is, zijn we buiten op het terras in de schaduw wat gaan drinken. Het was Happy Hour en de Whispering Angel was in de aanbieding, dus we namen allebei een glas en we hebben onze dagelijks "Yatzee challange" buiten op het terras gespeeld
We hebben gegeeten bij Il poggio, populaire zaak, hartstikke vol, maar reserveren via Open Table werkt wel, want we hadden meteen een tafel. Het eten was goed, de wijn wat jong maar heerlijk, en de ober uit Servië was zeer efficient.
Inmiddels bijna 22.30 en tijd om te gaan slapen. We hebben twee queen bedden, niet zo verkeerd met deze temperaturen, maar echt gezellig is het ook niet. Dit jaar zijn we 40 jaar getrouwd en we vinden het nog steeds leuk om bij elkaar te liggen.
We zouden twee nachten in de Stonebridge Inn blijven, maar adat ik terug kwam van mijn ochtend wandeling vanochtend, sprak Edy de magische woorden: zullen we dit hotel laten voor wat het is, en doorrijden naar Moab, en daar twee nachten blijven? Meneer had niet zo best geslapen onder de ventilator; het was erg (te) warm in de kamer, en een tweede nacht vond 'ie niet zo'n goed plan. De meneer van de Stonebridge Inn zou proberen de kamer nog een keer te verkopen, en dan zouden we geld terug krijgen, maar dat gaat natuurlijk helemaal nooit gebeuren. Maar goed, we hebben als weer ingepakt en zijn gaan rijden richting Moab.
Eerste stop vandaag Aspen. We waren er rond half 11. Het is een leuk stadje, veel leuker dan ik dacht. We hebben een uurtje rondgelopen, en koffie gedronken en toen zijn we doorgereden. Lunch weer in de auto. Schitterende weg weer, het laatste stuk door een heel leeg en door landschap, heel gaaf!
Rond 15.00u waren we bij Arches National Park, en vlak ervoor nog even de tank vol gegooid, want een bijna-lege tank is geen feest in een park. Dus met een volle tank het park ingereden. Super gaaf was het weer. We zijn hier ruim 30 jaar geleden geweest, en het is nu helemaal aangelegd met goede wandelpaden naar de arches. Het is een wondermooi park, en het was helemaal niet druk, dus we konden overal parkeren en rustig kijken.
Inmiddels 17.53 en we zijn in het HooDoo Curio by Hilton hotel, en het is helemaal geweldig. We hebben een riante kamer, heerlijke airco, balkon met uitzicht op het zwembad en de bergen, top!
Vanochtend door Moab gelopen, en het is nu alweer 27º maar de lucht is heel droog, dus echt transpireren doe je niet, heel gek. De warmte is onnatuurlijk, het voelt net alsof je met een knop de warmte uit zou kunnen zetten.
We moeten zo, voordat we het park inrijden, wel even water en proviand inslaan, want de voorraad is bijna op. Niet te geloven dat de reis er bijna opzit, de tijd is omgevlogen! Morgen naar Torrey, en dat wordt onze laatste stop. Maandag rijden we naar Las Vegas, via Seven Magic Mountains, en dan vliegen we 's-avonds terug 😢
Canyonlands is hier 33 mile vandaan, maar je rijdt het wel snel. De weg er naartoe was weer wondermooi, maar van de Canyon zelf zie je niet veel, omdat die "beneden" ligt, dus je moet altijd naar de rand van de Canyon lopen, wil je 'm zien. We hebben dat een paar keer gedaan, en elke keer ben je weer verbaasd hoe mooi het is. Na 7 national parks, word je ook wel een beetje park-moe. Het is allemaal super mooi, maar het is ook ontzettend warm en er zo goed als geen wind, dus een stuk lopen is toch minder gezellig.
Na Canyonlands nog gestopt bij Dead Horse Statepark, waar je de Colorado rivier ziet slingeren door de Canyon, super gaaf gezicht. En het knalblauwe water dat je op een foto ziet, is een zout-fabriek. Er hangen hele rare dikke wolken in de verte, en dat komt omdat er een mega-brand is bij Mount Mantis, op de grans tussen Utah en Colorado.
's-Avonds gegeten bovenop een rots met schitterend uitzicht over Moab en the Mountains. Ik had escargots en tonijn (lekker!) Edy garnalen cocktail en prime-rib. In Moab zijn ze helemaal Jeep-gek, in bijna alles winkels verkopen ze allerlei Jeep shirts en Jeep en in de Redstone T-shirt Co allemaal leuke Jeep dingen gekocht.
Maar eigenlijk is het gewoon te warm om te winkelen. Pfff
De dag begon weer geweldig, toen we stopten bij de Hollow Mountain, om te tanken en te plassen. Geweldige zaak ook weer van binnen, helemaal volgestouwd met dingen die je totaal niet nodig hebt. Maar er was ook een koffie hoekje en een afdeling proviand (altijd goed, want verder was er onderweg helemaal niks).
Tweede stop was bij het Monster Mountain Museum en/of Carl's Critter Gardenin in Hanksville, een giga terrein vol met kunstvoorwerpen, oude auto's, bussen en gereedschap, of een combinatie van die dingen. En af en toe een wijze spreuk: "open mindedness is the cure for narrow mindedness". Ik geniet in Amerika nog het meeste van alle gekkigheid die je onderweg ziet. Mensen doen hun oude auto's, caravans, campers, bussen, motoren niet weg, maar zetten ze ergens achter in de tuin en laten ze daar staan en ze kijken er nooit meer naar. Soms staan er wel 6 of 7 van die overwoekerde wrakken bij elkaar, geweldig!! Edy wordt gek van mij, want ik wil bij elke rare tuin stoppen.
Rond 12.00u waren we bij Reef National Park. We wilden eerst een Scenic Road gaan rijden, maar die was na een paar mijn afgesloten jammer genoeg. Maar we zijn door het park heen gereden, en af en toe gestopt en een stuk gelopen.
Na het park kwamen we vlak voor het stadje waar ons hotel ligt, langs een weiland vol bisons, dus die heb ik nu ook op de foto, en er was nog een geweldige General store, een kunstwinkeltje en "the old house" een huis uit vroeger tijden, maar helaas dicht op zondag.
We slapen in het Red Sands Resort, en we hebben weer een grote kamer, dus we hebben lekker de ruimte om de koffers te re-organiseren 😊. De foto's en filmpjes op de website zien er wel tig keer beter en gezelliger uit dan het hotel feitelijk is, maar dat geeft niet. De kamer is goed, de airco werkt, dus totaal geen klachten!
Qua eten is de keuze niet reuze hier. Het restaurant van het hotel ziet er heel erg ongezellig uit, dus we gaan denk ik een eindje rijden om wat te eten.
We aten uiteindelijk in het Rim Rock Café en dat was een goede afsluiting! Gezellige Amerikaanse diner met gezellig grijze vloerbedekking en een ontzettend aardige meneer die ons begroette en welkom heette. Ik ad spare-ribs als afscheid, Edy Ribeye. En we hadden allebei een "meal" dus dan krijg je soep of salade vooraf en je kunt een bijgerecht kiezen. Alles was weer geruststellend veel 🥴 lekkere Cabernet erbij, prima!
Terug naar het hotel (dakje open) waren de luchten fantastisch, zo mooi! Dat is zo mooi aan Amerika, het land is zo groot en grotendeels onbewoond, dus de natuur kan gewoon z'n gang gaan. De natuur blijft zoals 'ie altijd was. Gisteren in Capital Reef Park, zijn de rotspartijen miljoenen jaren oud, het is gewoon niet te geloven zo gaaf.
De laatste dag alweer. Jammer. Maar het is beter dat ik het jammer vind dat het weer voorbij is, dan dat je niet weet hoe snel je terug moet. Edy heeft net genoten van z'n eggs-sunny-side-up en hij zal moeten afkicken, want thuis is het niet zo'n feest 's-ochtends (qua ontbijt 😜). Ik heb een lekker stuk gewandeld vanmorgen en het is nu nog heerlijk qua temperatuur, 17º zelfs een beetje fris. Er stak een groot hert de weg over vlak voor mij, zo'n gaaf gezicht. Torrey ligt tussen twee bergkammen in, heel mooi.
We gaan zo op pad, en we gaan eerst langs de Seven Magic Mountains, vlak onder Las Vegas; op de heenweg hadden we daar geen tijd voor.
Bijna drie weken geleden kwamen we ook al langs het Boyhood Home van Butch Cassidy, maar dit keer zijn we gestopt. Niet heel veel te zien, maar wel een geinig huisje, in the middle of nowhere. We lazen dat hij er maar vier jaar gewoond heeft, van z'n 14e tot z'n 18e, toen ging hij het boevenleven in 😳
Onderweg kwamen we ook nog langs een verlaten benzinestation met een oude auto en vrachtwagen. Mooi fotomomentje. Omdat we er toen achter kwamen dat de tijd een uur terug ging en dat we dan wel heel vroeg op het vliegveld zouden zijn, stelde Edy voor toch nog maar even naar Las Vegas te gaan voor een lichte lunch (😜). We parkeerden in de parkeergarage van Cesars Palace en gingen richting The Forum Shops, en meteen zagen we Carmines, een oude bekende, en daar zijn we neergestreken. De porties waren "family size" en dat is niet overdreven. We kregen echt een MEGA Cesar Salad, en daarna nog fritto misto, allebei erg lekker, maar toch weer veel te veel. Maar ja, het is de laatste dag hier, dus we nemen het er van.
Na late lunch hadden we nog veel tijd, en zijn we naar de Seven Magic Mountains gereden, 17 mile onder Las Vegas, een kunstwerk in de woestijn. Heel apart en bijzonder, en toch wel het ritje waard.
Het is nu 18.15 en we zitten in de Lounge, we vliegen om 20.25u dus we hebben nog even.
